کنوانسیون مقررات بين‌المللي جلوگيري از تصادم در دريا (1972)

کنوانسیون مقررات بين‌المللي جلوگيري از تصادم در دريا (1972)2

تاريخ لازم‌الاجرا شدن توسط اعضاء تاريخ تصويب در آيمو- 15/07/1977 20/10/1972

تاريخ لازم‌الاجرا شدن تاريخ توديع سند الحاق تاريخ تصويب در مجلس

27/10/1367    27/10/1367    05/07/1367

يكي از مهم‌ترین کنوانسیون‌های ايمني دريانوردي كنوانسيون بین‌المللی مربوط به مقررات جلوگيري از تصادم در دريا می‌باشد. يكي از مهم‌ترین نوآوری‌های کنوانسیون فوق، شناسايي طرح تفكيك مسيرهاي تردد بود. قانون بیست کنوانسیون راهنمايي براي تشخيص سرعت امن، خطر تصادم و عمليات شناورها در طرح تفكيك مسيرهاي تردد یا اطراف آن است. کنوانسیونی كه در 20 اكتبر 1972 به تصويب رسيد و با الحاق ١٥كشور از 15 ژوئیه 1977 لازم‌الاجرا شد. اين کنوانسیون به‌منظور روزآمدسازي مقررات تصادم سال 1960، كه همزمان با کنوانسیون ايمني جان اشخاص در دریا (1960) به تصويب رسيده بود، تنظيم شد. در این كنوانسيون به‌منظور جلوگيري از تصادم کشتی‌ها در رابطه با استفاده از علائم ناوبري و به‌کارگیری چراغ‌های مختلف بر روي بدنه کشتی‌ها مقرراتي در نظر گرفته‌شده است. از زماني كه كنوانسيون مذكور لازم‌الاجرا گرديده، مقررات استاندارد و يكنواختي در بيشتر آبراه‌ها و مناطق دريايي اجرا می‌گردد كه کشتی‌های تحت پرچم ايران نيز به جهت ترددهاي بین‌المللی ملزم به اجراي دقيق اين مقررات می‌باشند. قبل از الحاق ايران به اين كنوانسيون، کشتی‌های خارجي هنگام تردد در آب‌های تحت حاكميت ايران خود را ملزم به اجراي مفاد آن نمی‌دانستند و طبعاً در صورت بروز حادثه و تصادم، استناد به مقررات اين كنوانسيون براي مقامات ذی‌ربط امکان‌پذیر نبود. لذا سازمان بنادر و دريانوردي جهت رفع اين مشكل كنوانسيون مذكور را موردبررسی و تجزیه‌وتحلیل قرارداد و در جلسات كارشناسي متعدد با شركت ارگان‌های ذی‌ربط ضرورت الحاق به اين كنوانسيون مورد تأکید قرار گرفت. با اتمام مراحل كارشناسي، مقدمات الحاق به كنوانسيون فوق‌الذکر فراهم گرديد و با تصويب مجلس شوراي اسلامي و تأييد شوراي نگهبان، جمهوري اسلامي ايران در تاريخ پنجم آذرماه ١٣٦٧رسماً به آن ملحق گرديد. مقررات كنوانسيون بین‌المللی جلوگيري از تصادم در دريا به دليل الحاق جمهوري اسلامي ايران، بر كليه شناورهاي تحت پرچم ايران كه در آب‌های بین‌المللی تردد می‌نمایند و همچنين کشتی‌های كشورهاي ديگر كه به آب‌های ايران وارد يا از آن خارج می‌شوند اعمال می‌گردد.

مقررات كنوانسيون حاضر درواقع مشابه قوانين راهنمايي و رانندگي در جاده‌های و خیابان‌ها می‌باشد، با اين تفاوت كه در مقررات كنوانسيون چراغ‌های کشتی‌ها و حتي چراغ‌های دريايي ازنظر رنگ، سرعت، مدت و فاصله روشن شدن داراي مفاهيم خاصي بوده و بسيار دقیق‌تر است. كنوانسيون داراي ٩ ماده اوليه می‌باشد كه به‌جز ماده اول ساير موارد به پذيرش و تصویب كنوانسيون اشاره دارد. اين كنوانسيون داراي 38 قانون دريايي و چهار ضميمه می‌باشد كه در كليه آبراه‌ها و رودخانه‌هایی كه قابل کشتیرانی است قابليت اجرايي دارد. درواقع در اين كنوانسيون ضمن تعريف براي كليه شناورها، نحوه مانور و به‌کارگیری قوانين راه در طول مسير حركت و يا ورود به کانال‌های دسترسي و نصب و به‌کارگیری از چراغ‌ها و علائم در شب و علائم ديد در روز و مشخص شدن هر شناور با توجه به نوع عملياتي كه برايش درنظرگرفته شده الزامی است. به‌طورکلی می‌توان گفت مقررات بین‌المللی جلوگيري از تصادم در دريا در پنج قسمت و چهار ضميمه تنظيم گرديده است. مقررات بین‌المللی كنوانسيون شامل چهار قسمت می‌باشد:

الف) در سه ماده كليات مقررات را تبيين می‌نماید. در ماده اول اجرا مقررات بین‌المللی جلوگيري از تصادم در دريا می‌باشد و در ماده دوم مقررات بین‌المللی جلوگيري از تصادم در دريا را در خصوص مسئوليت هرگونه اهمال از جانب هر شخص در هر سمت در راستاي عدم رعايت مقررات جايز ندانسته و توجه لازم آن‌ها را به كليه خطرات دريانوردي، تصادم و اوضاع‌واحوال خاص معطوف مي‌دارد.

2 Convention the International Regulations for Preventive Collisions at Sea (COLREG) (1972)

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

رویکرد ایران به کنوانسیون 1982 حقوق دریاها و علل عدم تصویب آن توسط جمهوری اسلامی ایران